13 dagen geleden zette hij zich op een stoeltje op het plein voor het Griekse parlement, waar het graf van de Onbekende Soldaat wordt bewaakt door de Evzonen. Op dat plein staan al maandenlang de namen van de 57 dodelijke slachtoffers geschreven in rode verf. Rond de letters staan kaarsjes en plantjes. En daarnaast, met een petje, een zwart t-shirt en een lange bermuda jeans, ging Panos Ruci (of Routsi, zoals zijn naam in het Grieks wordt getranscribeerd) zich vastberaden zetten, en kondigde hij aan dat hij in hongerstaking ging.

Panos Routsi is de vader van Denis, een van de dodelijke slachtoffers van de treinramp in Tempi. Tot nog toe is hij in de coulissen gebleven: andere nabestaanden zijn veel vocaler geweest en hebben zich ook in de media vaak laten opmerken om de onregelmatigheden aan te klagen in het onderzoek naar de oorzaak van de ramp en naar de doodsoorzaak van de 57 slachtoffers. De eerste avond kwam er meteen al politie aan te pas, die de papieren van de hongerstaker wilde controleren.

Waarom ging de man in hongerstaking? Na meer dan 2,5 jaar weet hij nog steeds niet of hij de stoffelijke resten van zijn zoon heeft begraven, en hij weet ook niet of zijn zoon gestorven is door de impact van de twee treinen, of dat hij leven verbrand is.

Want wat u misschien niet weet, is dat de nabestaanden van de 57 dodelijke slachtoffers een dichtgemaakte doodskist hebben gekregen, die ze niet mochten openen. Er zou weliswaar DNA onderzoek zijn gedaan op de stoffelijke resten, maar niet alle resten konden worden geïdentificeerd. Ik herinner u er aan dat de de onderzoeksfunctionaris op 10 april 2023 twee documenten naar de verkeerspolitie heeft gestuurd met het verzoek aan het ziekenhuis om de bloedstalen van de 57 dodelijke slachtoffers voor DNA-onderzoek te vernietigen.

Aanvankelijk leek het alsof men de actie van Routsi niet ernstig nam. Hoe kan iemand zich gewoon voor de Onbekende Soldaat gaan neer zetten en zo maar in hongerstaking gaan? Ook wanneer 3 dagen later een gepensioneerde bankbediende zich aan de zijde van Panos Routsi schaarde, om met hem mee in hongerstaking te gaan, leek het alsof het vooral een actie was om media-aandacht te vragen. Hoe kan iemand die niemand heeft verloren in de ramp in Tempi, de beslissing nemen om een hongerstaking te starten? Routsi zelf zet in ieder geval door. Elke dag komen honderden, soms wel duizenden mensen langs om hem een hart onder de riem te steken. Hij wordt omhelsd, en er kwam een boek te liggen naast het tentje dat intussen werd opgesteld, waarin mensen hun handtekening kunnen zetten om te vragen om de eis van Routsi in te willigen.

Routsi beweerde dat Giorgos Stamatis, een parlementslid van de regerende Nea Dimokratia, 5 dagen  na het begin van de hongerstaking bij hem voorbij kwam om hem te zeggen dat het niet nodig is om de opgraving van de stoffelijke resten van zijn zoon aan te vragen, want hij had zelf een foto van Denis gezien. Dus de hongerstaking zou verder geen zin hebben. Of het waar is of niet …. we hebben geen reactie van de regerende partij gezien die dat ontkend heeft.

Dokters komen ondertussen vrijwillig de gezondheidstoestand van Routsi testen. Hij is intussen al 13 dagen in hongerstaking en het begint echt wel nodig te worden om die toestand goed op te volgen. Vrijdagavond is de andere hongerstaker, Dimitris Oikonomopoulos, flauwgevallen. Hij diende overgebracht te worden naar het ziekenhuis en na de nodige onderzoeken, heeft hij besloten om zijn actie te stoppen. Maar niet Panos Routsi.

De schrik leek er bij de overheid wel in te zitten; zou Routsi een martelaar worden? Wat zal de reactie van de bevolking zijn als de hongerstaker iets overkomt? Want de overgrote meerderheid van de Grieken gelooft al jarenlang dat de regering iets te verbergen heeft bij de ramp van Tempi. Er zijn zo veel onregelmatigheden gebeurd (u heeft ze hier bij mij al gelezen, zonder twijfel), dat je dat bijna wel moet gaan geloven.

Eerst luidde het, via een woordvoerder van het Hooggerechtshof, dat er door de nabestaanden nooit de vraag was gesteld om de stoffelijke resten van de slachtoffers op te vragen. De nabestaanden hebben dat argument meteen ontkracht door documenten voor te leggen waarin de opgraving werd gevraagd. Daarna luidde het dat het Hooggerechtshof niet bevoegd is om een beslissing te nemen om de stoffelijke resten op te graven. De verantwoordelijkheid ligt bij het Hof van Assisen van Larissa.   

Na het incident waarin de tweede hongerstaker was flauwgevallen, gaf minister van Justitie Floridis de opdracht aan de onderzoeksrechter van het Hof van Assisen in Larissa om het stoffelijk overschot van de zoon van Panos Routsi op te graven.

Routsi reageerde meteen en beweerde dat het om een schertsvertoning ging. Ja, de stoffelijke resten mogen worden opgegraven, maar enkel voor een DNA onderzoek. De vraag om ook de doodsoorzaak te onderzoeken, werd niet ingewilligd. Er wordt namelijk door heel wat experts beweerd dat de goederentrein xyleen vervoerde, en dat die stof voor een enorme steekvlam zorgde bij de botsing. En ook dat minstens 27 mensen door de brand, veroorzaakt door xyleen, om het leven zijn gekomen. Maar video’s (al dan niet gemonteerd) tonen aan de de goederentrein geen brandbaar materiaal vervoerde, en een onderzoek van de Griekse brandweer gaf aan dat er geen sporen van xyleen zouden zijn gevonden (iets wat door andere onderzoeken wordt tegengesproken). Het feit dat de doodsoorzaak niet mag worden onderzocht, zorgt uiteraard voor nog meer achterdocht bij de wantrouwende Griekse bevolking. Wat heeft de regering te verbergen?

En voor Routsi is het een reden om zijn hongerstaking verder te zetten. Niet alleen dat: Maria Karystianou, die min of meer het gezicht is van de nabestaanden van de slachtoffers van de treinramp, heeft nu ook gevraagd om de resten van haar dochter op te vragen. En Christos Konstantinidis, die zijn vrouw is verloren in de treinramp, zal vandaag, zondag 28 september, eveneens in hongerstaking gaan.

Ondertussen is de gezondheidstoestand van Routis zorgwekkend te noemen. Dit is wat de dokters vandaag in een persbericht schreven:

“De heer Routsi, die dagelijks wordt gevolgd door een team van solidaire artsen, heeft een persoonlijke voorgeschiedenis van hypertensie, hartritmestoornissen, perifere angiopathie, dyslipidemie en gastritis.

De afgelopen dagen vertoont hij marginale hypoglykemische episodes en gevoelloosheid in de onderste ledematen. Bij objectief onderzoek vertoont hij milde oedeem in de onderste ledematen en orthostatische hypotensie en hartkloppingen bij het opstaan.

Hij is in totaal 7,5 kg lichaamsgewicht verloren, wat overeenkomt met 6,70 % van zijn oorspronkelijke lichaamsgewicht. Uit het bloedonderzoek blijkt een marginaal lage serumglucosespiegel.

De heer Routsi bevindt zich in de kritieke fase (meer dan 10 dagen zonder voedsel) waarin hij het risico loopt op ernstige complicaties. Het feit dat zijn gezondheidstoestand bij aanvang al ernstig was en dat hij in de open lucht verblijft, werkt cumulatief.

Aangezien zijn verzoek om de opgraving van zijn zoon, identificatie en toxicologisch onderzoek volkomen legaal en grondwettelijk gewaarborgd is, roepen we de regering, de gerechtelijke autoriteiten en alle bevoegde instanties op om zo snel mogelijk aan zijn verzoek te voldoen.

De tijd dringt! Wij roepen u op om de vader van een van de slachtoffers van Tempi geen onherstelbare schade te laten lijden!”

Ondertussen blijven er rare dingen gebeuren in het dossier. Ook Pavlos Aslanidis, die zijn zoon is verloren bij de treinramp, heeft gevraagd om de resten van zijn zoon op te graven. Verder beweerde Aslanidis in een radio-interview twee dagen geleden het volgende:

“Het parlementslid van de Nea Dimokratia, Giorgos Stamatis (zie hierboven), ging naar Routsi omdat hij daar opdracht toe had gekregen. Hij belde ons zelfs op en beloofde dat onze kinderen een overplaatsing zouden krijgen in het leger. En of we leningen hadden afgesloten, en of we dit of dat hadden. Ik heb geen leningen, ik ben hen niets verschuldigd. Maar ze hebben het bij veel mensen leningen kwijtgescholden”.

Of het waar is of niet, is moeilijk na te gaan, maar waarom zou iemand als Aslanidis dit soort dingen verkondigen.

Feit is dat Tempi de bevolking blijft beroeren. Vandaag zullen er in heel Griekenland weer mensen de straat op komen om hun solidariteit de betuigen met de tragische figuur van Panos Routsi. En uiteraard zal de hongerstaking verder ook nog politiek worden uitgebuit door politici van de oppositie. Wat er ook van zij: de nabestaanden van de slachtoffers hebben al heel wat moeten doorstaan de voorbij 2,5 jaar en het feit dat ze geen antwoord krijgen op een heel aantal vragen, is gewoon affreus.