“Geld maakt niet gelukkig”, gaat het gezegde. “Maar het is toch fijn om het te hebben”, is het al even bekende antwoord. Nu het geld alsmaar schaarser wordt in Griekenland (als de overheid niet gauw gaat lenen, dan dreigen diverse geldstromen helemaal op te drogen), zul je nog weinig Grieken aantreffen die beweren dat ze gelukkig zijn. Er is gesnoeid in de lonen, arbeidsovereenkomsten worden niet langer nagekomen, gepensioneerden moeten inleveren op een behoorlijk karig pensioen, het spook van de werkloosheid doemt op…<\/p>\n
Nee, je wordt echt niet vrolijk van de berichten hier, en al evenmin van de werkelijkheid. Vele Grieken zien de toekomst zwart in, en vaak klinkt het dat het vroeger beter was. Hoewel men toen eigenlijk ook geen geld had, was iedereen toch gelukkig. Het waren eenvoudiger tijden, de tijd van de drachme, van de buurten, toen het Griekse volk nog homogeen was en er geen goedkope buitenlandse (al dan niet legale) krachten werden gebruikt om het vuile werk te doen en toen de lust naar geld er alleen maar toe leidde dat je je “geluk” in het buitenland ging zoeken. In deze dagen leidt de lust naar geld naar vele manieren waarop je je medemens kunt naaien. Velen zijn zo erg rijk geworden, en velen zijn uit de boot gevallen. Wie van hen is nu gelukkig?<\/p>\n
Het lijkt dan ook vreemd dat net een Griek een expert is in het onderzoek naar geluk. Nicholas Christakis<\/a> is een professor sociologie aan de Universiteit van Harvard die jaren onderzoek heeft gedaan naar geluk. Het blijkt dat geluk wordt doorgegeven, zo een beetje zoals een virus. In zijn onderzoek naar sociale netwerken is hij er achter gekomen dat geluk aanstekelijk werkt en dat mensen elkaar gelukkig maken. Dat klinkt een beetje als een geitenwollensokkenstudie, maar Christakis is niet bepaald een hippie. Zijn studie wordt ernstig genomen: de man is zelfs door Time Magazine in 2009<\/a> uitgeroepen tot \u00c3\u00a9\u00c3\u00a9n van de 100 meeste belangrijke figuren. Zijn profiel op Wikipedia<\/a> is best indrukwekkend te noemen.<\/p>\n