Naar aanleiding van de economische crisis in Griekenland is het misschien niet slecht om eens even stil te staan bij het beleid dat alle economie\u00c3\u00abn stuurt in de hele wereld. Het mag duidelijk zijn: we leven in een kapitalistische maatschappij, die hoe langer hoe meer geglobaliseerd wordt. Globalisering betekent dat mensen en producten van over de hele wereld tegenover elkaar worden uitgespeeld. Als de arbeid te duur is in een bepaald deel van de wereld, dan trekt een bedrijf gewoon naar een ander deel van de wereld waar het goedkoper is. Om in een dergelijk systeem te overleven, moet je bijzonder concurrentieel zijn. Griekenland is totaal niet klaar om in een dergelijk systeem te overleven. Loonkost is hier erg duur (niet zozeer vanwege de lonen) en producten zijn te duur (waardoor we hier groenten uit China en Argentini\u00c3\u00ab in de supermarktrekken zien liggen, omdat die -zelfs met transportkosten meegerekend- goedkoper zijn dan de Griekse producten). Ik wil hier verder niet veel op in gaan, het is een complexe materie en ik ben geen econoom. En ja, Griekenland is natuurlijk voor een groot deel verantwoordelijk voor de huidige situatie – het is niet enkel een kwestie van een obsceen economisch model.<\/p>\n
Het systeem is hard, bijzonder hard. Het is een systeem van zij die hebben en zij die niets hebben. Zij die hebben, vergaren alsmaar meer. Zij die niets hebben, verliezen alsmaar meer. Je hoeft geen specialist te zijn om te zien dat een dergelijk systeem de kloof tussen rijk en arm alsmaar groter maakt. En je hoeft ook geen specialist te zijn om te zien dat de rijken flink profiteren van crisissen zoals die in Griekenland.<\/p>\n
Premier Papandreou ging vorige week een beetje praten in Noorwegen over globalisering en over de toekomst van centrum links na de crisis. In zijn boodschap stond centraal dat hij globalisering wil humaniseren – menselijk maken, dus. Als je te maken hebt met een dergelijk hard systeem, lijkt me dat een contradictio in terminis.<\/p>\n
Binnen dit kader heb ik nog eens een keer het boek “Het Lugano Rapport” van Susan George ter hand genomen. Dit boek geeft een beschrijving hoe de dynamiek van het gloabliserend kapitalisme werkt. Premisse is dat we op deze wereld met te veel zijn om het systeem in stand te kunnen houden, dus moeten er maatregelen worden genomen om de bevolkingsaantallen in te dijken. Dat kan niet gebeuren op hitleriaanse wijze (dat kost trouwens te veel). Het klinkt een beetje als science fiction, maar dat is het niet. Indien u het boek nog niet gelezen heeft, kan ik het u ten zeerste aanraden: het is hier online<\/a> te lezen. Het is geschreven eind jaren 90, maar is nog steeds erg actueel.<\/p>\n Toen ik het een paar jaar geleden dit boek voor het eerst las, was het nog steeds een ver-van-mijn-bed boek, maar ondertussen is het IMF in dit land nadrukkelijk aanwezig, en het boek beschrijft wat er meestal gebeurt in landen waar zoiets gebeurt. Het belooft weinig goeds voor de toekomst.<\/p>\n Goed om deze intelligente vrouw even aan het woord te laten:<\/p>\n