Griekse politici zijn het niet gewend om een coalitie te vormen. Misschien heeft het met de mentaliteit van de Griek zelf te maken (zet 2 Grieken bij elkaar en je hebt 3 meningen), of misschien is het een ideosyncratisch trekje van de Griekse politiek (ruim 35 jaar enkel \u00c3\u00a9\u00c3\u00a9n-partijregeringen, dat zorgt voor gewenning), maar het is een feit dat de 7 partijen die de kiesdrempel hebben gehaald op 6 mei het absoluut niet met elkaar eens kunnen worden over de meest algemene lijnen.<\/p>\n
We zien het einde van een politiek systeem in Griekenland – de metapolitefsi,<\/a> en het is ook het einde van de Griekse samenleving zoals we die tot nu toe kenden; met postjes die werden verdeeld door politici, met burgers die proberen de overheid op te lichten (gisteren nog kwam aan het licht dat boeren op Kreta delen van de beschermde Samariakloof als bewerkt land aangaven, om daarvoor subsidies op te strijken), en met overheidsdiensten die totaal onverschillig zijn. Voorlopig komt er nog niets voor in de plaats. We zijn al dagen getuige van een discussie die meer weg heeft van een ruzie tussen pubers. De Griekse politici wegen wel erg licht. De notulen van de voorbije vergaderingen (van 13 mei<\/a> en 14 mei<\/a>) met president Papoulias zijn in de openbaarheid gebracht en zijn echt zielige lectuur. Elke politicus blijft op zijn positie, want een kleine toegeving doen, staat gelijk aan verliezen. De Griekse media straft zo iemand af als een windhaan. De enige politicus die nog een zweem van politiek ethos leek te hebben, is Fotis Kouvelis, maar de linkse kant van politieke spectrum noemt hem daarom een verrader, gewoon omdat hij bereid is om bepaalde zaken te bespreken.\u00c2\u00a0 Samaras is echt wel een lichtgewicht, uit de notulen blijkt dat hij nauwelijks wat te zeggen heeft (hij wil gewoon premier worden, dat is ongeveer zijn programma), en de anderen veroordelen niet alleen elkaars politiek, maar spelen ook op de man.<\/p>\n Tegelijkertijd zien we op televisie enkel nog politieke praatprogramma’s waar politici elkaar de neus afbijten. Schreeuwen, roepen, en niets, maar dan ook niets substantieels zeggen, behalve het herkauwen van partijpunten.<\/p>\n