Dag 1.\u00c2\u00a0 Twaalf jaren al was ik er in gedachten mee bezig.\u00c2\u00a0 En nu zou het er eindelijk van komen.\u00c2\u00a0 In de Vierde Jachthaven van Glyfada moest ik zijn.<\/p>\n
Het is een zaterdagochtend op het einde van augustus, een lekkere 30 graden, amper wind, en de rust is opvallend.\u00c2\u00a0 Ik wandel het haventje binnen, tussen de bootjes en de jachten, voorbij de zeescouts, tot op het einde van de pier.\u00c2\u00a0 Daar staat het gebouwtje van de kustwacht en de havendiensten.\u00c2\u00a0 Een ietwat verwaaide kustwachter hijst zich kreunend uit zijn witte plastieken stoel en verwijst me naar Vassilis, die net komt aangevaren.\u00c2\u00a0 Een getaande vijftiger met een pet en de kwiekheid van een dertiger (\u00e2\u20ac\u02dcnooit gerookt, nooit gedronken<\/i>\u00e2\u20ac\u2122). Ik stel me voor, hij vraagt of ik Grieks kan lezen en verwijst me naar zijn website voor de documenten.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u02dcEn kom maar terug als je een \u00e2\u20ac\u02dcdatum\u00e2\u20ac\u2122 hebt\u00e2\u20ac\u2122.<\/i><\/p>\n
Dag 2: Drie foto\u00e2\u20ac\u2122s, dit is het gemakkelijkste deel.<\/p>\n
Dag 3: Politie Glyfada.\u00c2\u00a0 Een \u00e2\u20ac\u02dcPlechtige Verklaring\u00e2\u20ac\u2122 dat ik goed kan zwemmen en kan zien, gecertificeerd.\u00c2\u00a0 Tenslotte copies van mijn rijbewijs en mijn identiteitskaart, eveneens gecertificeerd.\u00c2\u00a0 Dat certificeren, dat heb ik al geleerd: je gaat met je copie en je origineel naar de politie of naar een KEP \u00e2\u20ac\u201c een buurtkantoortje van de overheid \u00e2\u20ac\u201c en ze zetten er een paar stempels op.\u00c2\u00a0 Probleem: een identiteitskaart heb ik niet, enkel een paspoort.\u00c2\u00a0 Dan zal ik dat maar copi\u00c3\u00abren.\u00c2\u00a0 Nieuw probleem: \u00e2\u20ac\u02dcvreemde papieren doen we niet\u00e2\u20ac\u009d.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u0153Ah\u00e2\u20ac\u00a6euh\u00e2\u20ac\u00a6waar dan wel?\u00e2\u20ac\u009d\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u0153KEP\u00e2\u20ac\u009d <\/i>klinkt het afgemeten.\u00c2\u00a0 Enkele seconden later sta ik terug buiten, mijn ogen knipperend tegen de felle zon.<\/p>\n
Dag 4: KEP Glyfada.\u00c2\u00a0 Zelfde probleem: \u00e2\u20ac\u02dcvreemde papieren kan ik niet afstempelen\u00e2\u20ac\u009d.\u00c2\u00a0 <\/i>Maar er is een oplossing: \u00e2\u20ac\u0153hier, neem deze Plechtige Verklaring dat de papieren die je toevoegt copies zijn van geldige originelen en onderteken ze<\/i>\u00e2\u20ac\u2122.\u00c2\u00a0 Ik verzamel een bundeltje stempels, scan de hele boel in en stuur het naar Vassilis.\u00c2\u00a0 E-mail Vassilis: \u00e2\u20ac\u0153Een paspoort is niet goed genoeg.<\/i>\u00c2\u00a0 Je moet een bewijs hebben dat je woont in het gebied van de havenautoriteiten van Pireus.\u00c2\u00a0 Heb je geen verblijfsvergunning<\/i>?\u00e2\u20ac\u2122.\u00c2\u00a0 Neen dus; die heb ik als Europeaan niet nodig \u00e2\u20ac\u201c sinds de vroege jaren \u00e2\u20ac\u212290 al niet meer, dankzij de zo verguisde Europese Unie.\u00c2\u00a0 Maar anno 2013 is dat bij zowat alle Griekse administraties nog steeds niet doorgedrongen.\u00c2\u00a0 Voortdurend word ik naar mijn verbijfsvergunning gevraagd, tot aan het HR- departement van mijn werkgever toe\u00e2\u20ac\u00a6\u00c2\u00a0 Griekenland en Verandering, nog steeds geen lekkere combinatie.<\/p>\n
Gelukkig weet de vreemdelingenpolitie beter: daar kan je als Europeaan een \u00e2\u20ac\u02dcbeige kaart\u00e2\u20ac\u2122 krijgen die bevestigt dat je in Griekenland geldig bent ingeschreven bij een gemeente; een soort permanente verblijfsvergunning.\u00c2\u00a0 Die kaart had ik gelukkig al.<\/p>\n
Dag 6: KEP Cholargos.\u00c2\u00a0 Het afstempelen van de copie van de beige kaart (2 stempels) gebeurt probleemloos.<\/p>\n
Dag 8: De havenautoriteiten in Pireus.\u00c2\u00a0 Een vervallen kasteelachtig gebouwtje langs het water.\u00c2\u00a0 Achter de balie een mollige, zuchtende dame en een struise blonde kerel, een Buck Danny-type, strak in het uniform.\u00c2\u00a0 Vlak voor mij snauwt de mollige een oudje van zeker 80 jaar de mond toe.\u00c2\u00a0 Ik vrees het ergste, maar het is gelukkig Buck die me begroet.\u00c2\u00a0 Hij bekijkt de papieren, de stempels, de originelen, en zucht.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u02dcWat een idioten<\/i>\u00e2\u20ac\u2122 mompelt hij tussen zijn tanden.\u00c2\u00a0 Iets fout met de Plechtige Verklaring.\u00c2\u00a0 Gelukkig heeft Buck zelf de bevoegdheid om nieuwe documenten te valideren, en hij begint een tekst te dicteren die ik daarna Plechtig als correct moet Verklaren.\u00c2\u00a0 Echt vlot gaat dat niet. \u00c2\u00a0\u00c2\u00a0Al die verschillende i\u00e2\u20ac\u2122s.\u00c2\u00a0 \u00c2\u00a0Ik zucht, Buck zucht, en hij neemt de pen van me over en begint te schrijven.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u02dcHier tekenen<\/i>\u00e2\u20ac\u2122.\u00c2\u00a0 Hij geeft me nog een papier en stuurt me weg naar het Secretariaat voor nog wat stempels.<\/p>\n
Het Secretariaat blijkt 200 meter verder te liggen, achter de hoek.\u00c2\u00a0 De deur is gesloten.\u00c2\u00a0 Ik klop, ga binnen, en drie mensen, achter lege bureau\u00e2\u20ac\u2122s, staren me aan.\u00c2\u00a0 Ik weet niet wat gezegd, dus zwaai ik maar wat met mijn papiertje, en zonder verdere woorden wordt het papier doorgeven van bureau tot bureau, tot het klaarblijkelijk voldoende stempels heeft en terug in mijn handen wordt geduwd.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u02dcDat is het<\/i>?\u00e2\u20ac\u009d vraag ik.\u00c2\u00a0 Een korte knik, en ik ben weer weg, terug naar Buck.<\/p>\n
\u00e2\u20ac\u01534 september is de volgende datum<\/i>\u00e2\u20ac\u009d weet Buck me te melden.\u00c2\u00a0 Dat is overmorgen, dat haal ik niet.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u0153Wanneer is de volgende<\/i>?\u00e2\u20ac\u009d wil ik weten. \u00e2\u20ac\u0153Elke woensdag<\/i>\u00e2\u20ac\u009d zegt Buck.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u0153Schrijf mij maar in voor 11 september dan<\/i>\u00e2\u20ac\u009d zeg ik hem.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u0153Dat zal niet gaan<\/i>\u00e2\u20ac\u009d, antwoordt Buck weer, \u00e2\u20ac\u0153dat kan pas vanaf woensdagmorgen<\/i>\u00e2\u20ac\u009d. \u00e2\u20ac\u0153Ah<\/i>\u00e2\u20ac\u009d…\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u0153Ok dan \u00e2\u20ac\u00a6dank je wel<\/i>\u00e2\u20ac\u009d, en weg ben ik.<\/p>\n
Ik bel Vassilis met het goede nieuws dat de papieren in orde zijn, maar het slechte nieuws dat ik nog geen \u00e2\u20ac\u02dcdatum\u00e2\u20ac\u2122 heb.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u0153OK<\/i>\u00e2\u20ac\u009d, roept Vassilis door de telefoon, hij klinkt ver weg, op zee, \u00e2\u20ac\u0153laten we dan maar gewoon beginnen, en dan zien we wel als we klaar zijn<\/i>\u00e2\u20ac\u009d.\u00c2\u00a0 Dat lijkt me een goed plan, en we spreken af voor de komende zaterdag.<\/p>\n
Dag 14.\u00c2\u00a0 Vierde Jachthaven van Glyfada.\u00c2\u00a0 Weer zo\u00e2\u20ac\u2122n stralende dag.\u00c2\u00a0 Vassilis staat al te wachten, short, petje en zonnebril.\u00c2\u00a0 Kom er maar in, zegt hij.\u00c2\u00a0 Ik stap op zijn boot, hij duwt de sleutel en het stuur in mijn handen, \u00e2\u20ac\u02dcade, pame!<\/i>\u00e2\u20ac\u2122.\u00c2\u00a0 Ik kijk hem aan.\u00c2\u00a0 Hij kijkt me aan.\u00c2\u00a0 \u00e2\u20ac\u0153Het is mijn eerste keer<\/i>\u00e2\u20ac\u009d, zeg ik wat beduusd.\u00c2\u00a0 Maar het blijkt niet zo moeilijk: sleutel draaien, motor naar beneden, en de hendel schuiven: naar boven is rechtdoor, naar onder is achteruit.\u00c2\u00a0 Ik zet hem in de achteruit en draai de parkeerplaats uit.\u00c2\u00a0 We tuffen wat door het haventje en ik begin parkeeroefeningen: links naast een boot, rechts naast een boot, tussen twee boten, achteruit.\u00c2\u00a0 Vassilis leert me de trukjes; hij heeft dit al honderden keren gedaan, het zal wel lukken.\u00c2\u00a0 Tussendoor zwaait hij naar de obers van het restaurant langs de kade, naar een paar voorbijkomende jachten, naar de crew van een geparkeerde boot. \u00c2\u00a0Hij is relaxed, op zijn domein.<\/p>\n