Een aantal maanden geleden schreef ik hier dat de CEO van het Griekse postbedrijf ΕΛΤΑ, Grigoris Sklikas, de beslissing had genomen om meer dan 200 postkantoren in heel Griekenland te sluiten.

Sklikas, die kon rekenen op een jaarloon van 225.000 € , nam die beslissing omdat er anders onvoldoende geld zou zijn om de post operationeel te houden.

Sklikas is ondertussen opgestapt en de postkantoren zijn gesloten. Plaatselijke winkeltjes dienen nu vaak als postkantoren in verder afgelegen dorpen. En de postbedeling werd in sommige gevallen overgenomen door het Griekse privé courierbedrijf ACS.

Maar er blijken ook gevallen te zijn waar de post gewoon niet meer wordt verdeeld. Zoals bij mij in Piraeus (het geldt niet voor de hele stad, maar wel voor mijn buurt en voor een specifieke postcode). 

Sinds november 2025 komt er bij ons thuis geen post meer. Gemeenschappelijke rekeningen voor de κοινόχρηστα kwamen niet meer. Bankuittreksels werden niet meer geleverd. Ik zat te wachten op een nieuwe bankkaart: geen spoor.

Drie van mijn buren zijn tachtigers. Nu ze geen elektriciteits-, gas- en waterrekeningen meer krijgen, zien ze zich genoodzaakt om naar de winkeltjes van die nutsbedrijven te stappen om daar te vragen hoeveel er nog open staat en hoeveel ze moeten betalen.

Zelf ben ik de conciërge of διαχειριστής in het gebouw. Ik heb een manier gevonden om online de κοινόχρηστα rekeningen te vinden en te betalen. Maar bankuittreksels en die bankkaart, die kwamen maar niet.

Een collega van mijn vrouw kwam met de redding: je kunt blijkbaar in een speciaal lokaaltje in het postkantoor je post gaan ophalen als die niet meer wordt geleverd.

Probleem: je kan er enkel terecht van 09:00 tot 13:00, dus je moet wat later gaan werken. Gelukkig had ik die flexibiliteit en kon ik even langs bij het postkantoor.

Dat bleek meer een teletijdmachine. Je stap het postkantoor namelijk niet binnen via de hoofdingang, maar je moet langs een dienstingang. Daar neem je een oude lift die nog vol waarschuwingsbriefjes hangt uit de corona-tijden.

Om dan op een verdieping te komen waar je elk moment verwacht dat Frans Kafka zijn neus om de hoek komt steken.

Een groezelige gang, met een ouderwetse mozaïeken vloer. Geen licht – de lampen waren trouwens verwijderd – en op het eind een klein schuifraampje.

Achter het schuifraampje een zware ijzeren bureau met daarop een PC die 25 jaar oud was, met een operating system dat door de leverancier al meer dan een decennium niet meer wordt ondersteund. En papiertjes en lijstjes.

2 dames staan elk op hun beurt de wachtenden vriendelijk te woord. Niet altijd even makkelijk want een man voor me was behoorlijk opgewonden omdat hij al maanden geen post had gekregen en omdat niemand hem over iets op de hoogte had gebracht.

Maar op zich ging het allemaal eenvoudig: ‘hallo ik ben Bruno Tersago en ik woon in xxxxx, met postcode xxxxx. Ik krijg al maanden geen post meer. Heeft u hier misschien nog brieven voor me liggen? En wat is de reden waarom we geen post krijgen?’

‘We hebben geen postbode,’ luidde het antwoord. ‘Wilt u ook andere brieven voor hetzelfde adres?’, vroeg de dame. Dat leek me wel handig.

Ze noteerde mijn adres op een lijstje en ging op zoek. Na 5 minuten kwam ze terug met een stapel post met een elastiekje er rond. Zo simpel was het.

Maar dit is geen dienstverlening voor Ελλάδα 2.0, het nieuwe Griekenland waar premier Mitsotakis zich zo op beroept. Dit is het Griekenland van de jaren 80, met een vleugje bankroet.

Waarschijnlijk zal een investeerder binnenkort de Griekse post tegen een belachelijk lage prijs gaan opkopen om dan de dienstverlening te verbeteren tegen een hoge prijs voor de bevolking.

Of wij nog post zullen krijgen voor dat gaat gebeuren, betwijfel ik ten sterkste.